Coraz mniej jest jednak przypadków gwałtów. Od dłuższego czasu debata na ten temat przesłania wszystko inne.

Do tej pory za symbol bezkarnych gwałtów na uczelniach służył materac, z którym chodziła po kampusie uniwersytetu Columbia Emma Sulkowicz. Jako ofiara przemocy seksualnej otrzymała nawet kilka odznaczeń za odwagę. Była też na Kapitolu gościem jednego z senatorów z ugrupowania demokratów, w czasie dorocznego orędzia o stanie państwa prezydenta Obamy. Jednak media zadają sobie ostatnio pytanie czy jej wersja wydarzeń jest prawdziwa.

W amerykańskim magazynie internetowym „ The Daily Beast” ukazał się niedawno wywiad z Paulem Nungesserem, niemieckim studentem Columbii, którego Emma oskarżyła o gwałt niemal dwa lata temu. Nigdy nie przyznał się do winy. Został zresztą oczyszczony z zarzutów przez uniwersytecką komisję dyscyplinarną. Niedawno zdecydował się na opublikowanie w “The Daily Beast” facebookowej korespondencji, którą prowadził z Emmą przez wiele miesięcy po spotkaniu, w czasie którego miało dojść w 2012 roku do gwałtu. Wynika z nich, że studentka zapewniała go o swej miłości, wyrażała gotowość do spotkań, także intymnych. Dlaczego więc zdecydowała się na oskarżenie o gwałt, zresztą w wiele miesięcy po intymnym spotkaniu, trzecim z kolei w ciągu ich bliższej znajomości. Emma milczy. Jej obrońcy udowadniają, że trauma, której doznała uniemożliwiła jej właściwą ocenę wydarzenia przez dłuższy czas.

Termin ujawnienia przez Nungessera korespondencji zbiegł się z publikacją w magazynie „Rolling Stone” opisującą rzekomy gwałt zbiorowy na University of Virginia. Okazało się, że wiele okoliczności tej sprawy było wymysłem autorki. Są także poważne wątpliwości co do prawdomówności ofiary. W mediach pojawiły się opinie, że debata na temat gwałtów na uniwersytetach została cofnięta o kilka lat.

Jak naprawdę wygląda sytuacja na amerykańskich uniwersytetach do końca nie wiadomo. Jest mnóstwo badań socjologicznych, ankiet, sondaży i bazujących na tym wszystkim ocen. Wynika z nich, że od 10 proc. do 29 proc. studentek było w czasie studiów ofiarami gwałtu lub też jego usiłowania. Z badań przeprowadzonych przez zespół socjologów pod kierunkiem Pauli England w latach 2005- 2011 wynika, że do czwartego roku studiów 10 proc. studentek zostało zmuszonych przy pomocy siły do odbycia stosunku; 15 proc. miało do czynienia z usiłowaniem tego rodzaju; 11 proc. zapewniało, że zostały wykorzystane seksualnie w chwili, gdy nie były w pełni świadome; 25 proc. stwierdziło, że doświadczyło jednego z tych przypadków.

Z badań Sofi Sinozich i Lynna Langtona wynika z kolei, że jedynie 20 proc. studentek będących ofiarami gwałtu zgłasza ten fakt policji, podczas gdy czyni to 32 proc. kobiet w podobnym wieku (18-24 lata) nie będących studentkami. Jest tak dlatego, że na uniwersytetach działają komisje dyscyplinarne, które rozpatrują skargi studentek. Z tego powodu rezygnują one z doniesień na policji.

Postępowanie przed komisją wydaje się zwiększać szanse uznania podejrzanego za winnego. O ile bowiem zgodnie z powszechnym prawem karnym wina musi być oparta na jasnym i przekonującym dowodzie (clear and convincing), to w postępowaniu uniwersyteckim o winie można zadecydować w drodze tzw. wyższości dowodu (preponderance of evidence ). W pierwszym wypadku konieczne jest uzyskanie 75 proc. przekonania, że sprawca dopuścił się gwałtu, w drugim zaledwie 51 proc. Wielu studentów uznanych za winnych w tej procedurze skarży w sądach decyzje komisji w obawie, że mogą okazać się decydujące w sądowych procesach o gwałt. Ich liczba na kampusach systematycznie spada. W roku 1997 było ich 9,2 licząc na tysiąc studentek, a w 2013 roku 4,3.

Życie na uniwersyteckich kampusach opisał kilka lat temu Tom Wolfe w powieści „Nazywam się Charlotte Simmons”. Przez dziesięć lat zbierał materiały na uniwersytetach i doszedł do wniosku, że alkohol, seks i narkotyki są tam nie tylko na porządku dziennym, ale w wielu przypadkach przyczyną osobistych tragedii. Z najnowszych badań wynika, że niemal połowa ataków natury seksualnej następuje pod wpływem alkoholu. Pod jego wpływem było trzy czwarte gwałcicieli, oraz nieco ponad połowa ofiar.

Piotr Jendroszczyk

rp.pl

foto: en.wikipedia.org